Oprócz działalności, jaką w zakresie książki rozwijały klasztory, takie jak: Płock czy Wrocław, wybitną rolę odegrał również dwór książęcy. Rozległe stosunki dyplomatyczne i personalne rodziny piastowskiej z Zachodem liczne poselstwa do Czech, Rzymu ułatwiały import książki.
Cenne książki sprowadzane były do Polski za pośrednictwem księżniczek zachodnich, które tu osiedlały się jako żony władców.
Nie zachowały się do naszych czasów najwcześniejsze rękopisy, które zgromadzili pierwsi Piastowie, ponieważ zginęły w wojnach, jakie rozpętały się po śmierci Mieszka II (1034 r.) i w czasie najazdu Brzetysława czeskiego w 1038 r.

Antykwariat (od łac. nazwy antiquarius to osoba zajmująca się starożytnościami)
* w naszym rozumieniu to firma zajmująca się handlem starymi przedmiotami, lub też mającymi wartość historyczną, estetyczną, materialną
* sklep sprzedający antyki [stary przedmiot sztuki dawnej bądź książki (raczej używane)]. Do przedmiotów tych należeć mogą: książki, obrazy, rzeźby, meble, stare pocztówki, drzeworyty, nuty, grafiki, rękopisy, wyroby artystyczne, stare monety, komiksy, płyty itp.
dobry antykwariusz nie powinien tylko zajmować się sprzedażą, powinien również zajmować się historią dlatego postaramy się opisać w jaki sposób na przestrzeni wieków kształtowały się sposoby produkcji, wytwarzania ksiąg.

Niewiele wiadomo o produkcji książki rękopiśmiennej w Polsce ówczesnej. Niektórzy profesorzy nawet wątpią, czy w tym czasie w ogóle istniały na jej terenie jakiekolwiek skryptoria.
Decydującym w tym względzie okresem było przyjęcie przez Mieszka I jego dwór w 966 r. religii chrześcijańskiej według obrządku łacińskiego przez co Polska dostała się w orbitę wpływów kultury zachodniej.
Pierwsze księgi zostały do Polski zaszczepione przez księży przybyłych z południa w orszaku Dąbrówki. W tym czasie nauka pisania i czytania na terenie Polski była zjawiskiem niezwykle rzadkim.
Posiadali tę sztukę właściwie tylko obcokrajowcy, przebywający tutaj np. w celach misyjnych oraz ich uczniowie należący również do stanu duchownego. Dlatego też jeśli istniały wówczas wydawnicwa pisarskie, to podobnie jak w całej Europie, należy się ich doszukiwać w kościołach
mi.in. benedyktyńskich, które znajdowały się np. w Tyńcu i na Św. Krzyżu.

aby [link]antykwariat[link] mógł zaprezentować dowolną ksiązkę - musi ona najpierw być wyprodukowana
Dawniej do pisania wykorzystywano wyłącznie pergamin. Pierwsza znana dziś wiadomość o papierze w Polsce pochodzi z r, 1325, chodzi w niej o rachunki z dziesięcin, zbieranych przez obcokrajowców. Sami, natomiast Polacy zaczęli pisać na papierze dopiero ok. roku 1360. Na rządy więc Kazimierza Wielkiego przypadł początek
coraz częstszego wypierania pergaminu przez tańszy od niego papier, choć ten prawie do końca XV w. pochodził wyłącznie z importu. Mimo to już o 100 lat wcześniej zdobył on wyraźną przewagę nad pergaminem i w praktyce ograniczył jego stosowanie dla szczupłej grupy rękopisów. Były to przede wszystkim księgi liturgiczne oraz inne, którym z jakiś powodów zamierzano nadać nieprzeciętną szatę graficzną. (np. przeznaczone na dary).
Ich produkcją od końca XIV w. aż do początku XVI stulecia zajmowali się nie tylko duchowni, lecz również katedraliści. Mianem tym określano pisarza, zawodowo uprawiającego tę sztukę w celach zarobkowych.